Stan umysłu?

 "Polska literatura jest pełna cierpienia.
Cierpi główny bohater, autor albo czytelnik.
Jeśli cierpi cała trójka, to znaczy, że mamy tu arcydzieło literatury."

 Najtęższy matematyk
tych dzieł nie policzy, 
gdzie w polskiej literaturze 
... temat cierpiętniczy.
Cierpi główny bohater.
Ten, co pióro chwyta.
I pogrążon w depresję, 
kto dzieło przeczyta.
Skąd się ta smutomania
u Polaków wzięła,
że gdzie sięgnąć, 
to tylko smutku arcydzieła?
Lubimy: 
Zło wspominać,
i rozpamiętywać.
Czasy dawno minione,
myślami przyzywać.
Wszelkie klęski świętować.
O błędach nie uczyć.
Nie śmiać się, nie żartować.
Kłamać, kręcić, kluczyć.
Hurraoptymistyczni,
skłóceni, wciąż sami.
Dumni.
Pępek Europy.
Bośmy Polakami!?

 

Bieda jest stanem umysłu

Fragment z książki Jana Dobraczyńskiego "Cień Ojca":   
- Biedni, jeśli nie są grzesznikami, są głupcami i nierobami! - wtrącił się jeszcze raz Menahem. - To z takich głupców i nierobów faryzeusze zrobili sobie stronników. Plotą im o mesjaszu, że przyjdzie i da każdemu bogactwo. Za nic - bez pracy! A takim gadaniem pchają ludzi do buntów.


Od siebie dodam, że bieda, to jest stan umysłu!
Bogaty człowiek, to nie ten, który nagromadził materialnych błyskotek, ale taki, co umie się cieszyć każdą dobrą chwilą i uśmiechać się w chwili niedoli do czasu, który przyniesie radość!

Stan umysłu?

Pomysł ponadczasowy, klaskać zacząć radzę, symbolizuje pięknie stan umysłu, władzę. Im dłużej przy korycie czas rządzenia mija, tym taka palma bujniej wprost do chmur odbija.